Nawal Al-Baz werd geboren in een vluchtelingenkamp, tussen verlies en hoop. Maar zij weigert slachtoffer te zijn. In deze column vertelt ze haar verhaal.
Ik ben een getuige van onrecht, maar ook van de onvoorstelbare kracht die hieruit voortkomt. Mijn ouders vluchtten voor de massamoorden die zionistische terreurgroepen in 1948 pleegden. Ze verloren alles: hun huis, hun toekomst, hun recht om te blijven waar ze vandaan kwamen. Wat ze niet verloren, was hun liefde voor Palestina. Dat verlies en die liefde gaven ze aan mij door. Wij, Palestijnen zijn niet enkel slachtoffers van onrecht; wij zijn strijders.
Mijn ouders bouwden met liefde een huis en toekomst voor ons. Ze woonden er slechts zes maanden, totdat de brute realiteit hen dwong te vluchten. Ze vonden onderdak in Jordanië, maar dat was voor mij geen ‘thuis’. Ik werd geboren in een vluchtelingenkamp in Madaba in Jordanië. Het kamp was geen thuis, het was een herinnering aan alles wat we moesten achterlaten.
Op mijn achtentwintigste kwam ik naar Nederland. Hier heb ik gevochten voor mijn plek, voor mijn stem. Ik heb hard gewerkt en bijgedragen aan de samenleving. Maar ik voelde me altijd een vreemdeling. Palestina was ver weg. Pas toen ik mijn Nederlandse paspoort kreeg, kon ik het eindelijk bezoeken. Toen ik daar was, voelde ik me meer dan ooit een toerist in mijn eigen land.
Mijn land. Maar het was niet voor mij. De deuren waren voor mij gesloten. Ik moest het weer verlaten. Terwijl anderen, die geen band hebben met Palestina, er permanent mogen wonen, simpelweg vanwege hun religie. Wat is er rechtvaardig aan een wereld waar ik, als dochter van deze grond, geen recht heb om daar te wonen? Dit onrecht is onvoorstelbaar, maar het maakt me alleen maar sterker.
In Palestina zag ik de onverzettelijkheid van mijn volk. De jongeren die hun land niet willen verlaten. De ouderen die hun verlangen naar thuis nooit hebben opgegeven. Dit is de kracht van Palestina: doorzettingsvermogen, verzet en de weigering om te buigen. Wij vechten niet alleen voor wat we verloren hebben, maar voor waar we nog steeds recht op hebben: vrijheid, gerechtigheid en het recht om thuis te zijn.
Dit verhaal is niet uniek. Het is het verhaal van miljoenen Palestijnen, die iedere dag strijden tegen onderdrukking en onrecht. Wij zijn niet alleen overlevers, wij zijn vechters. We blijven strijden voor gerechtigheid. Voor Palestina. Voor onze toekomst. Voor vrijheid.
De wereld mag ons niet enkel zien als slachtoffers. Wij zijn strijders. En deze strijd is niet alleen de onze, maar van iedereen die gelooft in gerechtigheid en vrijheid.
Familie Al-Baz in het nieuws:
https://www.rijnmond.nl/nieuws/154395/vlaardingen-wil-geen-sleutel-als-palestijns-monument