Soms lijkt het alsof we elke dag opnieuw wakker worden in een nachtmerrie die zich blijft herhalen. De beelden, cijfers, stilte. Je zou denken dat je eraan went, maar dat doe je niet. Niet echt. Ik merk het aan mijn lichaam. Aan hoe snel mijn ademhaling versnelt bij het openen van een nieuwsbericht. Aan de vermoeidheid in gesprekken. Aan de woede die niet meer zomaar wegzakt.
We zijn moe. Maar we stoppen niet.
Twee jaar geleden liep ik voor het eerst mee in een demonstratie voor Palestina. Mijn stem trilde. Mijn handen waren koud. Mijn hart brak bij elke leus die we riepen. Ik wist weinig, voelde veel, en wist vooral dat toekijken geen optie meer was.
Wat ik toen nog niet begreep, was dat die eerste stap niet het begin van een project was, maar van een levenslange betrokkenheid.
Inmiddels ben ik die fase van voorzichtig zoeken voorbij. De afgelopen weken wierpen me terug naar dat eerste gevoel van machteloosheid. Maar confronteerden me ook met hoe anders ik nu in deze strijd sta.
Ik ben niet meer alleen iemand die meeloopt. Ik draag nu mee. Ik organiseer, spreek, zorg en leer. Niet omdat ik alles weet. Maar omdat ik geloof in de kracht van collectiviteit.
Omdat ik heb geleerd dat je niet alles hoeft te kunnen, als je maar komt opdagen voor elkaar. En voor rechtvaardigheid.
En eerlijk? Soms voelt het alsof ik het niet meer trek. De eindeloze stroom aan leed. De media die feiten verdraait. De politici die ons hun rug toekeren. Maar juist dan herinner ik me waarom ik hiermee begon. En wie mij toen opving.
Er is niets romantisch aan activist zijn in tijden van genocide. Het is rauw, uitputtend en vaak ondankbaar. Maar het is ook helend. Omdat we het samen doen. Omdat we elkaar dragen. Omdat we weigeren te zwijgen.
Activisme is niet het antwoord op alles. Maar het is wel een begin.
Een begin van verzet. Van verbinding. Van een alternatief.
Dit is geen voorbijgaande golf van solidariteit.
Het is een eeuwige belofte.
Aan hen die ons voorgingen. Aan hen die lijden. Aan hen die nog komen.