Ineke Palm is straatepidemioloog, een van de oprichters van Rotterdam voor Gaza (2005), mede-initiatiefnemer van de Rotterdam Palestina Coalitie, betrokken bij de Pauluskerk en Rotterdam verwelkomt vluchtelingen. In juni 2025 nam ze deel aan de internationale March to Gaza.
Het is een hel in Gaza. Ondanks toenemende protesten raast het geweld door. Mensen worden bijeengedreven in concentratiekampen met als doel etnische zuivering. De zogenaamde hulppunten van de GHF worden daarbij gebruikt als lokaas. Al drieënhalve maand komt er verder niets binnen. In juni kwam een noodkreet uit Gaza: “als jullie ons zien als mensen, help. We kunnen niet meer. We ervaren de hel.”
Ik aarzelde dan ook geen moment om mee te gaan met de Mars naar Gaza. De bedoeling was een indringend signaal geven voor onbeperkte doorvoer van humanitaire hulp. Doen waar onze regeringsleiders het laten afweten. Door hun lafhartige houdingen kan de Israëlische regering ongestoord en ongestraft met de genocide doorgaan.
Het zogenaamde recht op zelfverdediging is geen vrijbrief voor moedwillig afslachten. Volgens het genocideverdrag moeten landen alles doen om te voorkomen dat ergens een genocide plaatsvindt. Israël is bovendien de illegale bezetter. Het zijn de Palestijnen die het recht aan hun kant hebben, hun strijd voor vrijheid is legitiem.
“Een boodschap van hoop”
Dus vertrokken we half juni met zo’n 3000 mensen van grassroots-organisaties uit 35 landen naar Egypte voor een vreedzame mars richting Gaza. Net als eerder de Freedom Flotilla en met ons de Soemoed Convoy vanuit Tunesië. Het moest een boodschap van hoop worden, blijven toekijken was geen optie, we gingen namens velen. Vooraf was contact met de Egyptische autoriteiten en organisaties. Bussen zouden ons naar El-Arish brengen waar alle delegaties de vreedzame mars richting Gaza zouden beginnen.
Dat het moeilijk zou worden wisten we. Toch was het wrang voor de honderden activisten die de toegang tot Egypte werd ontzegd, waaronder 20 van de 30 mensen van onze vlucht. Hoewel ook de bussen niet doorgingen hebben we vrijdag vreedzame pogingen gedaan het startpunt van onze mars te bereiken. We werden tegengehouden op de verschillende checkpoints. Na 6 tot 8 uur in de brandende zon – een mooi moment van verbroedering tussen de verschillende delegaties – werden we, soms met geweld, de bussen ingedreven terug richting Caïro.
“De autoriteiten volgen de bewegingen van de marsdeelnemers“
Het is leerzaam te ervaren hoe het werkt in een land met een autoritair regiem en onder druk van Israël. Zoals de deportaties op het vliegveld en zelfs vanuit hotels zonder enige uitleg. De dreigementen aan de chauffeurs die ons vrijdag vervoerden zoals: nog eens en je ziet nooit meer het licht.” Vluchtelingenorganisaties durfden ons niet te ontmoeten: “We zijn twee weken gesloten omdat we vreesden dat onze organisaties in gevaar zouden komen. Ik weet zeker dat de autoriteiten de bewegingen van de marsdeelnemers nauwlettend in de gaten houden.”
Een schrijver/activist stelde: “Als je politie blijft provoceren, zijn wij het, activisten, schrijvers en journalisten in Caïro die de prijs zullen betalen. Ze zullen ons beter in de gaten houden, zelfs nadat jullie weg zijn.”
Daar hadden we allemaal rekening mee te houden. Een gezamenlijke actie zat er dan ook niet meer in. Wel acties in kleine groepen. Zoals een woestijnmars van 20 km en namen voorlezen van vermoorde artsen en gesprekken voeren met vluchtelingen uit Gaza. Vrijwel alle Egyptenaren voelen veel sympathie voor de Palestijnen.
“We hebben de mars niet kunnen lopen, maar we waren wel: op weg naar Gaza”
Mede vanwege onze massale aanwezigheid en de media-aandacht is de Palestijnse zaak een wereldbeweging geworden. Nog belangrijker is de boodschap aan de Gazanen. Dat we met duizenden naar ze toe kwamen, dat ze niet geïsoleerd staan.
Helaas blijven onze wereldleiders volharden in hun lafhartige gedrag. Hoewel hun interne onderzoek opnieuw aantoont dat Israël mensenrechten schendt, besloten ze het Associatieverdrag NIET op te schorten maar te gaan PRATEN met oorlogsmisdadiger Netanyahu. Volgens VN-rapporteur Francesca Albanase zouden we de Europese politici moeten aanklagen vanwege hun medeplichtigheid.
Het zal moeten komen van de miljoenen mensen op de wereld die zich hier niet bij neerleggen, de leugen geen toegang geven en blijven doorgaan. Tot de wereld inziet dat je niet selectief kunt omgaan met internationaal recht. Tot Palestijnen ook als volwaardige mensen worden gezien met volwaardige mensenrechten. De krachten tegen racisme, onderdrukking en dehumanisering zullen uiteindelijk winnen. Daar blijf ik in geloven.